Pestkoppen
Ik ben zelf jarenlang gepest. Dit is begonnen op de basisschool. Tot groep 3 heb ik een vriendinnetje gehad, Gwendolyne. Op een gegeven moment ben ik kortdurend opgenomen in het ziekenhuis. Eenmaal weer op school is de klas veranderd: er is een nieuw meisje in de klas gekomen. Zij heet Joyce. Eigenlijk verwacht ik dat ik er een vriendinnetje bij heb. Gwendolyne en Joyce zijn inmiddels vriendinnen geworden en ik verwacht daar gewoon bij te kunnen horen.
De eerste tijd is dit ook zo. Ergens gaat het toch mis. Gwendolyne en Joyce beginnen mij te pesten. Zover ik mij kan herinneren is het begonnen, omdat ik wat zwaarder ben. Op een gegeven moment komt mijn omgeving erachter. School besluit dat het een goed idee is om met elkaar te praten. We voeren een gesprek met zijn drieën en met de juf erbij. We moeten het goedmaken met elkaar. Dat gebeurt door elkaar een hand te geven en sorry te zeggen.
Even gaat het dan goed. Zijn we inderdaad drie vriendinnen. Het duurt niet lang. Voor ik het weet begint het pesten opnieuw. Krijgen we weer een gesprek met juf of meester erbij. Geven we elkaar een hand en zeggen sorry. Zijn weer even vriendinnen. Tot er weer iets gebeurd. Dit is niet even geweest. Pas in groep 8 is het pesten opgehouden. Tot die tijd gaat het op en neer.
Bepaalde woorden zijn mij bijgebleven. Zo weet ik nog heel goed dat ik uitgescholden ben voor varken. Soms alleen door een varken na te doen. Soms door het daadwerkelijk tegen mij te zeggen: je bent een vies varken. Dikzak. Er zijn meer dingen gebeurd. Ik weet nog dat ik een nieuwe jas gekregen heb. Ik ben er trots op. Dat weten Gwendolyne en Joyce ook. Zij stelen mijn jas en nemen hem mee naar de stal van Gwendolyne. Daar wordt mijn jas door de mest gehaald.
Wat ik ook nooit zal vergeten is dat we een cadeautje zouden halen voor onze meester. Na schooltijd gaan we het dorp in om samen een cadeautje te kopen. Eerst allemaal nog langs huis. Op de afgesproken tijd sta ik op de afgesproken plek. Ik zie niemand. Dit was net in de tijd dat mobiele telefoons opkwamen. Ik pakte mijn good-old Nokia erbij en smste (het vroegere whatsappen) naar Gwendolyne en Joyce. Ik kreeg bericht terug dat zij samen al een cadeautje hadden gehaald. Ik kan vertellen dat het een breekpunt voor mij is geweest. Ik was zo ontzettend boos. Ik denk dat alle boosheid die ik al die jaren heb verdrongen op dat moment samenkwam. Ik zie ze in de verte aankomen. Ze lachen. Kijken naar mij en lopen door naar de snackbar. Ik zie hun fietsen staan. Ik weet dat Gwendolyne heel zuinig op haar spullen moet zijn. Anders heeft ze thuis een probleem. Zo kan ik haar lokken. Ik loop naar haar fiets en doe net alsof ik hem helemaal kapot trap. Zij komen gauw naar buiten met hun patatje oorlog. Nou, oorlog kunnen ze krijgen. Met alle woede die ik in me heb, loop ik op ze af. Ik pak het patatje oorlog, duw het in het gezicht van Gwendolyne, ik draai nog even een keer, loop dan weg. Ik stap op mijn fiets en hoor ze achter me aan komen. Ik ben klaar. Klaar met hun en hun gepest. Ik voel me sterk als ik wegfiets. En ik kan je zeggen: het feit dat ze me nog maanden gezeurd hebben om die gulden voor hun patatje maakt het extra lekker.
Als ik nu terugkijk op het pesten, zie ik een aantal dingen. Het eerste is dat ik heel blij ben dat er nu meer aandacht voor pesten is. Dat er meer geïnvesteerd wordt in wat voor effect pesten heeft, hoe dit te voorkomen en hoe om te gaan met de gevolgen. Zijn we er al? Ik denk het niet, maar elke stap vooruit is er eentje. Ik geloof absoluut dat mijn meester en juffen hun best hebben willen doen om het pesten te stoppen. Ik neem ze niets kwalijk, want ze weten niet beter. Toch hoop ik dat een ieder die dit leest zich realiseert dat een hand schudden en sorry zeggen geen oplossing is voor het pesten.
Er is mij de afgelopen jaren vaak in therapie gevraagd wat ik denk dat de reden is dat ik gepest ben. Vaak antwoord ik dan met iets als dat ik een makkelijk slachtoffer ben. Dat ik verder geen vrienden had, sociaal niet sterk, dus een makkelijke prooi. Ik denk er nu anders over. Bovenstaande klopt misschien allemaal wel, maar daarmee leg ik de verantwoordelijkheid binnen mij neer. Omdat ik niet sociaal sterk ben, wordt ik gepest. Nee, net als wat ik vorige week schreef in mijn blog over seksueel overschrijdend gedrag: het is niet mijn schuld. Niet mijn verantwoordelijkheid. Hoe ik het nu zie, is dat Joyce onzeker is over haar positie en daarom mij kwijt moet zien te raken. Daarom wordt ik gepest en dat heeft niks met mij te maken.
Ik heb zowel Gwendolyne als Joyce op internet opgezocht. Ik heb contact met hen opgenomen, omdat ik in gesprek wou. Over of zij zich beseffen hoe het voor mij geweest is. Of zij er last van hebben gehad, het klopt dat Joyce onzeker over haarzelf is geweest. Geen van beiden hebben mijn berichten beantwoord. Helaas!
Het pesten heeft voor mij grote gevolgen. Het heeft aan de oorsprong gestaan van mijn eetstoornis. Ik ben gaan eten, omdat ik na school niks anders te doen heb en wel een heleboel gevoelens waar ik geen raad mee weet. Ik heb mij enorm alleen gevoeld door het pesten. Ik heb hierdoor niet geleerd hoe ik sociale contacten aanga en onderhoud. Het pesten gaat op de middelbare school dan ook door. Zij het in veel mindere mate. Het pesten neemt gelukkig steeds meer af, maar vergis je niet: ook nu word ik op staat uitgescholden voor lelijkerd, dikzak, varken. Het verschil is dat ik mij nu veel beter over mezelf voel. Ja, op dat moment doet het pijn en ben ik verdrietig en gekwetst. Gelukkig kan ik het wel steeds sneller loslaten. Al vergt dat even een rationeel gesprek met mezelf.
Nog steeds worstel ik met hoe ik sociale contacten aanga en onderhoud. Ik vind het lastig om mensen te vertrouwen, zelfs als ze dichtbij staan. Zelfs als ze zich al ruimschoots 'bewezen' hebben. Iets waar ik tegenaan blijf lopen, is dat ik mensen veel te veel kansen geef. Nog steeds accepteer ik de sorry en het handje te vaak. Van de week heb ik 'Sterren op het doek' teruggekeken op televisie met Ruth Jacott. Ze heeft een mooie opmerking gemaakt die ik onthouden heb: Ik hou veel teveel van mezelf om al die shit te accepteren. Het blijft sindsdien in mijn hoofd rondzingen.
Vanmorgen lees ik op Instagram een mooie post van iemand over een ervaring die haar leven veranderd heeft. Een dag waarop bij haar de vraag centraal stond: waarom vind ik mezelf nooit genoeg? En ik moet hier nu aan denken. Als ik terugdenk aan het pesten. Ik heb dat al die jaren zo op mezelf betrokken. Ik was niet goed genoeg en daarom ben ik gepest. Nee, dat klopt niet meer. Zoveel van wat ik gezien heb als bewijzen dat ik niet goed genoeg ben, klopt niet. Is juist een bewijs dat de ander niet goed genoeg voor mij is. Ik ga niet zeggen dat ik mezelf nu goed genoeg vind. Dat kan ik nog niet voor de volle 100% zeggen. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik mezelf heel erg de moeite waard vind om dit te veranderen. Om veel meer van mezelf te gaan houden en geen shit meer te accepteren. Ik ga mezelf ontzettend de moeite waard vinden. Wanneer weet ik nog niet, maar het komt. Mark my words!