Niet over eten en toch over eten

Een eetstoornis gaat niet over eten. Tenminste, niet bij mij. Ik denk bij de meesten niet, maar dat is niet wetenschappelijk onderbouwd. Pin mij daar dus vooral niet op vast! Voor mij had het in elk geval niet met eten te maken. Het is niet dat ik zoveel van lekker eten hou dat daardoor mijn eetstoornis is ontstaan. Het eten was voor mij een symptoom. Door eetbuien te hebben, kon ik mijn gevoelens verbergen en had ik een soort gevoel van controle. Eigenlijk is eten voor mij wat alcohol voor een alcoholist is, stel ik mij zo voor. 

Maar dan heb je één moeilijkheid: eten MOET je namelijk elke dag. Waar je als alcoholist kan zeggen: 'Ik drink nooit geen druppel meer", is dat niet mogelijk met eten. Voor mijn gevoel is dat het moeilijkste stuk sinds ik hersteld ben. Nou, nee, dat zeg ik niet goed. Ik vind het namelijk al moeilijk om te bepalen wanneer ik herstelt ben. Daarnaast vind ik het moeilijk om te bepalen of ik een terugval heb of 'normaal' gedrag vertoon. 

Het moment dat ik besloten heb in herstel te zijn, was ik niet vrij van het emotie-eten. Daardoor heb ik lang gewacht om dat daadwerkelijk te zeggen. Ik weet dat de laatste periode van mijn behandeling bij HumanConcern ik nog steeds wekelijks naar mijn behandelaar ging. Dat die uren vooral gevuld zijn geweest met zoeken naar waar we het over konden hebben. Je kunt niet hersteld zijn als je nog emoties weg eet, dus zolang ik dat doe, ben ik niet hersteld. 

Tot ik eens om mij heen ging kijken. Naar lieve mensen die dichtbij me staan. Mensen waarvan ik het gevoel heb 'gemiddeld' te zijn. Geen eetstoornis te hebben. Wat ik zie, is dat heel veel mensen wel eens teveel eten uit emotie. Of toch een reep chocolade kiezen in plaats van te praten over hun gevoelens. En ja, misschien moeten we allemaal leren om dat op een andere manier te doen. Het heeft me echter geholpen om milder naar mezelf te zijn. Ik ben hersteld en af en toe ben ik een emotie-eter. 

Zelfs nadat ik dat heb uitgesproken, heb ik vaak een gevoel van paniek gehad. Emotie-eten voelt dan als een terugval. Dat vergt veel gesprekken met anderen en met mezelf in mijn hoofd om dat weer om te draaien. Om rustig te blijven. Om te accepteren dat het soms even niet lukt, maar je dan kan verdergaan. En nee, niet overnieuw beginnen, want dat kan simpelweg niet. Alles wat ik tot nu toe geleerd heb, kan ik niet ineens ont-leren. Dus: verdergaan. En zo af en toe hoor of lees je dan iets wat het weer even makkelijker maakt. 

Vorige week heb ik ergens gelezen hoe je het onderscheid kan maken tussen emotie-eten en fysiek trek hebben. Ja, dat kende ik al wel. Soms zegt iemand het echter net iets anders, waardoor het nog beter klikt in je hoofd. Dit is in dit geval zo. Als je geestelijk honger hebt, heb je trek in iets speciaals. Dan is niet alles goed. Als je fysiek honger hebt, is al het eten goed. De afgelopen week heb ik elke keer als ik eten wou pakken mij afgevraagd of ik fysiek honger heb of wil emotie-eten. Nou heb ik best een slechte week gehad, dus dat is vooral emotie-eten geweest. Ik vind het fijn om op deze manier bij mezelf te checken hoe het gaat. Het heeft er namelijk voor gezorgd dat ik een aantal keer nee heb gezegd tegen het emotie-eten. Door afleiding te zoeken of juist even te voelen wat er is. 

Ik merk dat ik veel behoefte heb aan deze praktische tips. Even kort checken met een duidelijke graadmeter. En oke, ik vind het ook erg grappig om de gesprekken met mezelf te volgen die ik vervolgens soms in mijn hoofd heb. Dat ik zeg: neem een appel! en dat zeer duidelijk niet is waar mijn geestelijke honger behoefte aan heeft. Het zal altijd wel een struggle blijven. De ene keer gaat die beter dan de andere keer. Vandaag heb ik bijvoorbeeld totaal geen moeite omtrent eten. Dat voelt dan heel lekker!