Mensen!

Ja, vandaag een blog over mensen. Waarom? Omdat mensen een grote rol hebben gespeeld in het ontstaan van mijn eetstoornis. Maar ook in het blijven bestaan van mijn eetstoornis. Of het herstel. Dus ja, dan kan het niet anders dan dat ik er een blog over schrijf, toch?

Ik heb mij als kind heel vaak onveilig gevoeld. Ik ben bijvoorbeeld een groot deel van mijn basisschoolperiode gepest. Dat begon in groep 3. Ik had een vriendinnetje. Toen moest ik een tijdje naar het ziekenhuis. Ik kwam terug in de klas en toen was er een nieuw meisje in de klas. Die vriendinnen was geworden met mijn vriendinnetje. Dat had geen probleem hoeven zijn. Dat was het wel. In eerste instantie gingen wij met zijn drieën om. Op een gegeven moment begonnen ze mij te pesten. De school werd ingelicht en we moesten elkaar de hand schudden en het zo weer goedmaken. Vervolgens ging het even goed en dan begonnen ze mij weer te pesten. 

Ik weet niet waarom ik het zo gevoeld heb, maar ik had niet het idee dat ik andere vrienden kon maken. Die hadden allemaal al hun vrienden. Daar kon ik niet meer tussenkomen. Dus bleef ik toch elke keer terugvallen op die twee meisjes. Tenslotte hadden we het toch ook goed gemaakt? Zo ging het door tot ik in groep 8 wraak nam door bij een van de twee een patatje oorlog in het gezicht te duwen. God, wat was dat lekker! Daarna hebben ze mij niet meer gepest. 

De schade was toen echter al gedaan. Ik voelde mij erg alleen staan in het pesten. Hoewel mijn ouders er van alles aan probeerden te doen. Ik wist niet hoe ik met die gevoelens om moest gaan. Ik zocht mijn heil in eten op mijn slaapkamer. Zo is mijn eetstoornis langzaam maar zeker ontstaan. Ik wist gewoon niet waar ik heen moest met mijn gevoelens en dus at ik ze maar weg. 

Een heel groot gedeelte van mijn leven heb ik niks met mijn gevoelens gedaan. Behalve dan zorgen dat ze diep verstopt waren onder een laag voedsel. Daarnaast was ik inmiddels ontzettend onzeker. Ik had het gevoel dat niemand mij per se in hun leven wou. En elke keer dat iemand iets verkeerds tegen mij deed, was dat een bevestiging voor mij: die keer dat ik opeens niks meer hoorde van vriendinnen, die keer dat ik opeens niks meer hoorde van een date, de collega's die op mijn laatste werkdag een hoop shit over mij heen gooide die ik niet eerder had gehoord, die date die na zeven maanden vertelde getrouwd te zijn (en toch ook weer niet, lang verhaal). 

Ik leerde, voor mijn gevoel, alleen maar dat mensen niet te vertrouwen waren. Niet eerlijk waren. Niet oprecht. Toch moest ik, om van mijn eetstoornis te herstellen, mensen in vertrouwen nemen. Mensen toelaten in mijn leven. Ik geloof namelijk echt dat je niet alleen kan herstellen van een eetstoornis. Daar heb je anderen voor nodig. Hoe ongelofelijk eng dat ook is. Ik weet nog dat ik in behandeling ging bij Human Concern en er gezegd werd dat je omgeving ook betrokken zou worden bij de behandeling. Het enige wat ik kon denken was: als de tijd daar is, stop ik wel. Dat gaan we dus niet doen!

Nog steeds wou ik alles zelf doen. Zelf herstellen van mijn eetstoornis. Vooral niet anderen erbij betrekken. Dat heb ik uiteindelijk wel gedaan. Hoe eng ook: het is de moeite waard! Opeens sta je er niet meer alleen voor. Hoef je niet in je eentje te vechten tegen die innerlijke kritische stem in je hoofd. Je krijgt ook echt een andere band met mensen. Dat is echt fijn!

Ben ik dan nu helemaal oké met mensen? Och, nee haha. Ik vind het nog steeds moeilijk om mensen te vertrouwen. Ik denk nog vaak dat mensen alleen sociaal-wenselijk met mij omgaan. Ik blijf het lastig vinden om meer van mezelf te delen met anderen. Dat doe ik het liefst als ik alles al zelf uitgedacht heb. Achteraf zeg maar. Het blijft nog werken voor mij. Daar ben ik met therapie ook hard mee bezig. Maar ik voel steeds vaker dat bovenstaande niet klopt. Dat mensen het oprecht leuk vinden om met mij om te gaan. Ze graag willen weten wat er in mij omgaat. Dus ik doe het steeds meer. Misschien wat onhandig nog, maar dat komt wel goed. Zoals ik dan maar zeg: fake it, untill you make it!