Huilen

Huilen; ik vind het maar een lastig iets! Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik ben opgegroeid met het idee dat je niet bij anderen huilt. Dat soort emoties toon je niet. Als kind heb ik mezelf aangeleerd om niet te huilen bij anderen. Als anderen vragen hoe het gaat, zeg ik dat het goed gaat.

 

Inmiddels weet ik dat er niks mis is met je verdriet laten zien. Ik vind het stoerder als iemand het wel doet. Om te herstellen van mijn eetstoornis moest ik het ook wel gaan doen, maar makkelijk was het niet!

En nog steeds betrap ik mezelf op een ongemakkelijk gevoel als ik bij iemand huil. Zoals afgelopen vrijdag toen ik door iets wat er gezegd werd op mijn werk zo geraakt werd dat ik voor al mijn collega's in huilen uitbarstte. Op zo'n moment wil ik het liefst gewoon weggaan. 

Ik huil het liefst in mijn eigen bed. Met mooie muziek op of met een film. Soms zoek ik het op en dan zet ik of muziek van 'a star is born' op, of de film zelf. Of de film 'Komt een vrouw bij de dokter'. Als dan dat punt komt dat het kindje afscheid neemt en zegt:'ik wil niet dat je gaat, mam.' Ik breek dan nog elke keer.

Huilen is goed, het ruimt op. Het is mooi als je je zo kwetsbaar kan opstellen bij mensen. Stoer ook. En toch is huilen wat mij betreft ook ongemakkelijk rondom anderen. Ik ben benieuwd of ik er ooit aan zal wennen!