Een week geleden schreef ik een hele blog over de functies van een eetstoornis. Nu kom ik terug op mijn blog en zie ik dat er geen tekst meer staat. Geen idee wat er gebeurd is, maar laat ik hem dan eens opnieuw schrijven.
Iedereen heeft onzekerheden, dat staat vast. Tenminste, ik moet de eerste persoon nog tegenkomen die zich nooit onzeker heeft gevoeld. Onzekerheden horen er bij. Met onzekerheden is niks mis: ze geven je veel informatie over jezelf. Best handig, eigenlijk, maar ik vind het maar een vervelend gevoel om onzeker te zijn.
Jeetje, ik schrik er van als ik zie hoe lang het alweer geleden is dat ik een blog gepubliceerd heb. Twee maanden. Eigenlijk is mijn gedachte nu dat ik gefaald heb in het bloggen en dat ik net zo goed er meteen maar mee kan stoppen. Maar hey, dat wil ik helemaal niet! Ook dit hoort bij mijn proces.
Onlangs zat ik in de auto naar mijn werk met radio 3fm op. In het nieuws was er aandacht, eindelijk, voor de binge eating disorder (BED). Er werd gevraagd of er een luisteraar was die meer kon vertellen over wat het precies inhoudt. Ik heb natuurlijk meteen gereageerd en was niet veel later op de radio te horen.
In 2004, vlak voor mijn achttiende verjaardag, werd er bij mij diabetes, oftewel suikerziekte gediagnosticeerd. Ik kan je vertellen: een eetbuistoornis met suikerziekte is een lastige combinatie! Het lijken wel tegenpolen.
Ik stap uit bed; de naam voor mijn Insta en mijn blogpagina. Ik heb deze naam niet zomaar gekozen. Het gaat over uit mijn eetstoornis stappen: Binge Eating Disorder, ofwel BED. Het gaat ook over letterlijk mijn bed uit komen en mijn eigen leven in handen nemen. Toen ik deze naam verzon, kon ik nog niet weten dat hij wel heel belangrijk zou worden. ...
In 2016 ben ik als onderdeel van mijn behandeling een maand naar Portugal geweest. Daar heb ik een gedicht geschreven dat ik graag met jullie wil delen:
Inmiddels weet ik dat er niks mis is met je verdriet laten zien. Ik vind het stoerder als iemand het wel doet. Om te herstellen van mijn eetstoornis moest ik het ook wel gaan doen, maar makkelijk was het niet!
Onlangs was ik naar museum de Fundatie in Zwolle. Er was een tentoonstelling waarbij Sticks zijn nieuwe muziek presenteerde. Het waren mooie teksten die ingingen tegen de maatschappij zoals hij nu is. Een zin is mij heel erg bijgebleven en deelde ik ook bij mijn foto op insta: verdrinken in het alledaagse.
Een meisje van zes jaar loopt met een zak chips naar haar slaapkamer. Het was geen fijne dag vandaag! De twee klasgenootjes die gisteren nog deden alsof ze haar vriendin waren, scholden haar vandaag uit. Dat ze een dikzak was, een varken, met knorgeluiden erbij. Het doet pijn en het is niet leuk. De chips brengt haar troost. Dan...